Analistin mevcudiyeti… Tek kişilik bir iş olmadığı kesin. Mevcut olabilmek için önceden mevcut olanlar lazım. Özne gösterenlerin içine doğar; doğa gösterenleri sağlar ve özne gösterenlerin dünyasına doğar. Simgesel alan, büyük Öteki’nin dünyası o daha doğmadan önce kurulmuştur. Analistin mevcudiyeti, işte o seans odasında tüm bunların sözün, dilin ve simgesel düzen’in temsili olan bir konumdur. Analist odada etten kemikten canlı bir kişi olarak; ismiyle, cismiyle ya da unvanı

Geometrik düzlemden bahsederek başlayacağım. Lacan, görmenin bir boyutu olan geometrik düzlemi, görmedeki ışık imgesi oluşumundan farklı bir yere konumlandırıyor. Fiziksel boyutlarına dair bir kavrama oluşturulacak bir imgenin, ışık ışınlarının her bir noktadan sekip gözde sarı cisme toplanarak düşmesiyle, bir çizgi takibi üzerine kurulu bir matematiği vardır. Ancak şunu da belirtmek gerekir ki, sarı cisme düşen görüntü aslında terstir. İşin biyolojik yanına değinecek olursak

EŞİKTEKİ GÖRÜNMEZ ENGEL Bazen bir telefon numarası haftalarca rehberde bekler. Bazen o web sitesindeki “randevu al” butonuyla özne arasında aşılmaz bir mesafe varmış gibi hissedilir. Terapiye başlamak, sadece bir uzmanla görüşmek için atılan pratik bir adım değildir; o kapının eşiği, aslında öznenin kendi hakikatiyle karşılaşmaya dair duyduğu o derin ve sessiz direncin sınırıdır. Peki, kişiyi o eşikte tutan şey gerçekten “vaktin olmayışı” mıdır? Genellikle hayatın biraz daha

Anoreksiya, klinik bir “bozukluk” olmanın ötesinde, öznenin dil ve arzu içindeki konumuna dair radikal bir beyandır. Lacanyen psikanalitik teori, bu semptomu biyolojik bir açlık krizinden çıkarıp, öznenin Başka ile girdiği hayati bir pazarlık olarak okur. Lacan’ın anoreksiya üzerine en sarsıcı tespiti, hastanın “hiçbir şey yemiyor” olması değil, “hiçliği (le rien) yiyor” olmasıdır (Lacan, 1956-1957/2021). Burada “hiç”, pasif bir yoksunluk değil, özne tarafından aktif olarak t

Bağımlılıklar konusu tartışılırken sıklıkla ödül mekanizmaları, dopaminerjik yolaklar, genetik yatkınlıklar gibi açıklamaların üzerinde durulurken göz ardı edildiğini düşündüğüm önemli bir boyut var; öznenin bağımlı olduğu nesneyle ilişkisi. Bunu açıklamak için bağımlılığını sıkı sıkıya sahiplenen birinden duyduğum bir sözü paylaşmak istiyorum öncelikle.Bir gün kendisine alkolik dendiğini duyan bu kişi alkolik ifadesinden çok rahatsız olmuştu ve hemen kendisine bunu diyen kiş

Daha önce hiç kendinizin daha iyi bir halini düşlediniz mi? Daha genç, daha güzel, daha mükemmel… Bir annenin bebeğine aynada kendini gösterdiği anı düşünün. Annesiyle birlikte kendini görüyor, annesinin ona gülerek aynayı işaret edip “Bak, sensin!” dediği anda; karmakarışık anlam veremediği bu dünyada artık annesinin bakışında bir “ben” görüyor. “Ben” olmanın sevinciyle birlikte, bir de öfke var o görüntüye eşlik eden; çünkü o görüntüdeki çocuk bir başkası, bir yabancı. Bebe